Ten nieco przewrotny tytuł to wcale nie pomyłka! Radom bowiem to nie tylko miasto w Polsce, ale także obszar chroniony we wschodniej Afryce. Park Narodowy Radom został powołany w 1973 roku jako rezerwat biosfery.
Zlokalizowany jest w Sudanie, na południu prowincji Darfur, objętej ciągłymi walkami pomiędzy miejscowymi czarnoskórymi mieszkańcami a Arabami mieszkającymi na północy Sudanu, niedaleko granicy z Republiką Środkowoafrykańską.

Jego powierzchnia wynosi 1 250 970 hektarów. Położenie na terenie wschodniego Sahelu sprawia, że jest to teren ubogi w wodę. Region ten, obejmujący tereny wzdłuż południowych obrzeży Sahary, charakteryzuje się klimatem półsuchym, a pora deszczowa trwa tu około 2 miesięcy. Roczna suma opadów wynosi od 100 do 200 mm.

Obszar ten pokrywa głównie roślinność półpustynna i sawannowa oraz tropikalne lasy nadrzeczne. Jest to pagórkowaty teren o średniej wysokości 450 metrów n.p.m., rozcinany przez dwie stałe rzeki. Górzysty obszar parku narodowego stanowi część wododziału pomiędzy systemami hydrologicznymi Środkowej Afryki i Sudanu.

Głównymi gatunkami drzew na tym terenie są:  Terminalia brownii, Anogeissus leocarpus i Isoberlinia doka. Spośród zagrożonych gatunków ssaków wymienić należy słonia afrykańskiego Loxodanta africana oraz żyrafę Giraffa camelopardalis.

W 2001 roku w obrębie parku narodowego żyło około 16 000 ludzi, zajmujących się główne uprawą sorgo, arbuzów i trzciny cukrowej, pasterstwem, zbieractwem miodu a także pozyskiwaniem drewna na sprzedaż oraz w celu wyrobu węgla drzewnego. 

Tomasz Figarski